اگر فرضاً خداوند عالم تمام ذرّیّه هفتاد و سه گروه امّت پیغمبر ( ص ) که بودند و هستند و می آیند ، همه را یکباره می آفرید با لوح ساده و دل بی نقش ، و از همه آیات و احادیث طرفین هم تا به آخر عمر بی خبر می ماندند و معلوم ایشان نمی شد مگر دو مطلب بدیهی مسلّمی شیعه و سنّی ، یکی علم امیرالمؤمنین ( ع ) و یازده فرزند طاهرین او با معجزات و کرامات ایشان و یکی نادانی و گمراهی ابوبکر و عمر و عثمان با کلمه اَقیلُونی 75 که ابوبکر گفت ، وُ کُلُّ النّاسِ اَفقَهُ مِن عُمَرَ 76 تا آخر که عمر گفت ، والله که احدی ، غیر از مذهب شیعه ، اختیار نمی کرد الاّ ماشاء الله ، و همه دشمن آن سه نفر می شدند و همه را مستحقّ لعن ابدی و عذاب سرمدی می دانستند . و لکن چه کند بیچاره که از دین آباء و از تقلید گذشتگان گذشتن مشکل است و لوح دل و سینه را از اعتقاد طفولیّت شستن و از نقش کودکی پاک کردن هزار مرتبه مشکل تر است . لهذا ضرب المثل اَلعِلمُ فِی الصِّغَرِ کَالنَّقشِ فِی الحَجَرِ 77 . و اگر ما شیعیان نیز العیاذبالله سنّی زاده بودیم والله که همه ما نیز سنّی می شدیم الاّ ماشاء الله و ما نیز همه آیات و احادیث را پیچیده ، به کناری می گذاشتیم و شروع به مزخرف گوئی مانند ایشان می نمودیم . پس عمده شکرها همین شکر است که به تشیّع تولّد یافیتم . و الاّ هرکه بگوید که من اوّل لوح سینه از نقش کودکی شستم و تخلیه نفس نمودم و بعد ، از روی آیات و اخبار و برهان عقل این مذهب را اختیار کردم والله متّهم و مستحقّ تکذیب است الاّ من شاء الله تبارک و تعالی . و اگر از آیات قرآنی و احادیث شاهد بیاورم که تکذیب پیغمبران همه به واسطه تقلید پدران بوده بسیار است و لکن طول می کشد و لازم هم نیست بعد از آنچه پیش گفتیم و بدیهی نمودیم .
.: الحمدلله الّذی هدانا لهذا و ما کنّا لنهتدی لو لا اَن هَدانا الله :.
........................................
پی نوشت ها :
1. ابن ابی الحدید ، شرح نهج البلاغه ، جلد 1 ، ص 56 و جلد 4 ، ص 166 و یعقوبی ، تاریخ ، جلد 2 ، ص 127 و ابن قتیبه دینوری ، الامامة والسیاسة ، ص 16 .
2. ابن ابی الحدید ، شرح نهج البلاغه ، جلد 1 ، ص 61 و فخر رازی ، اربعین ، ص 467 و قرطبی ، تفسیر قرآن ، ج 5 ، ص 99 .
3. دانشی که در کودکی آموخته شود همچون نقشی است که بر سنگ حکّ شود .
»»»
منبع : کاشف الاسرار، بنیادهای بینش و باورهای شیعی ، مولی نظر علی طالقانی ، جلد اوّل ، به کوشش : مهدی طیّب ، صفحه 140
